Dorpspleiners: Cordula Rooijendijk

In de rubriek DORPSPLEINERS laat Geertje Bos bezoekers van de website nader kennismaken met inwoners van Burgerveen, markante persoonlijkheden, maar ook gewone mensen met bijzondere bezigheden of zomaar iemand met een mooi levensverhaal.


Aflevering 6. Cordula Rooijendijk

Veelzijdige ‘nieuwe’ Burgervener

Staat zij ineens op het podium van dorpshuis Marijke. Cordula Rooijendijk wint de eerste prijs van het evenement Heel Burgerveen bakt en braadt, in september onderdeel van het voedselfestival op Burendag 2018. “Het was een cheesecake, maar dan van avocado’s”, onthult ze. “Volgens veganistisch recept, dus geen eieren, melk, of boter. Viel kennelijk toch in de smaak.” Oké, Burgerveners weten sindsdien dat Cordula van taartenbakken houdt. Maar er is meer. En daar gaan we het hierna over hebben.

Hartelijke ontvangst

Cordula Rooijendijk woont sinds 2013 met Remi Blokker aan de Leimuiderdijk. Het stel verruilt de Amsterdamse woning voor een plek in de Haarlemmermeerse polder. “Best een overgang, maar we hadden eerder verderop aan de dijk voor een paar jaar een huis gehuurd om te kijken of het ons zou bevallen.” En nu? “Wij houden allebei van de stad, maar zijn erg blij hier te wonen. Kregen meteen een hartelijke ontvangst en sindsdien voelt het helemaal goed.” Ze delen hun woning met drie fretjes (in een ruime kooibehuizing) en de Hollandse Schmoushond Lou. Op de dag van onze ontmoeting doet de hond zijn intrede. De nieuwkomer snuffelt wat rond, gedraagt zich verder alsof hij hier al jaren woont. Cordula volgt hem met vertedering. “Hij is leuk, hè? Ziet er uit als een straatschoffie. We kregen hem als Nelis, maar noemen hem Lou.”

Cordula samen met lou en Remi op de bank.

Late roeping

Onze gastvrouw heeft een drukke baan, als directeur van een Amsterdamse Montessori basisschool. Een soort late roeping, want een intensieve periode van studeren gaat vooraf aan de keuze voor het onderwijs. Cordula (geboren in 1973, de oudste van vier, met een zusje en twee broers) groeit op en gaat school in Amstelveen. Haar ouders werken allebei in het onderwijs. “En wij, de kinderen, dachten altijd, dat gaat het voor ons dus nooit worden. Het grappige is dat inmiddels iedereen in het gezin werkzaam is in die sector.” Bij haar gebeurt dat dus via een omweg. Ze is 22 als ze met de studie sociale geografie begint aan de Universiteit van Amsterdam. “Zou je kunnen omschrijven als een mengeling van sociologie en aardrijkskunde.” Het lukt haar een kamer te krijgen in een studentenhuis, waar ze Remi Blokker leert kennen. Remi (1967, Winkel) studeert in Delft aan de Technische Universiteit. Ze krijgen een relatie, die tot op de dag van vandaag duurt. Over hem kunnen we vertellen dat hij in de jaren negentig van de vorige eeuw aan de bakermat staat van WiFi, met het bedrijf ‘No Wires Needed’. Tegenwoordig runt hij de onderneming ‘Bluerise’. Zijn uitleg over de huidige werkzaamheden. “Ik ben nu bezig met grootschalige duurzame energie technologie en projecten in de tropen. Energiebron vormen het warme en het koude water dat respectievelijk aan de oppervlakte en in de diepe oceaan aanwezig is. Deze onuitputtelijke hernieuwbare energiebron wordt ingezet voor koeling en de productie van elektriciteit.” Bluerise is op dit gebied actief in Curaҫao, Jamaica en Sri Lanka.

Stadsgeografie

Terug naar Cordula. Zij studeert in 2000 af in de stadsgeografie. Voor de duidelijkheid: een geograaf is iemand die de relatie tussen mensen en hun natuurlijke omgeving bestudeert vanuit een ruimtelijk perspectief. “Ik ben altijd nieuwsgierig naar de wisselwerking van de gebouwde omgeving en de mens. Vandaar dat ik dit studievak heb gekozen, maar ik vind andere zaken ook interessant hoor, zoals geschiedenis.”
De volgende jaren werkt ze aan promotie onderzoek, als AIO verbonden aan de universiteit. Ze verdiept zich in ‘activiteiten en verenigingen, stedelijke ideaalbeelden in Rotterdam en Amsterdam in de periode 1945-1995.’ “Een interessante periode na een grote kaalslag in beide steden. Mooi om het verschil te zien tussen die twee. Amsterdammers hebben eindeloze discussies nodig om tot een besluit te komen, terwijl in Rotterdam sprake is van een snelle aanpak.” Ze promoveert in 2005 met het proefschrift ‘That City is Mine’. Tijdens deze studieperiode doceert zij tevens aan buitenlandse studenten over de geschiedenis van Amsterdam.

Lesgeven

Als haar oog op een advertentie valt waarin leerkrachten worden gevraagd voor een bijzonder project van de gemeente Amsterdam, reageert ze meteen. Het gaat om een buitenschoolse activiteit met technieklessen voor meisjes van de basisschool, met de bedoeling deze groep te interesseren voor een technisch vak. “Het eerste wat ik met de meiden deed was een proef waarbij ik een paprika liet ontploffen, had alles te maken met luchtdruk.” Deze ervaring met lesgeven brengt haar tot een heuse carrièreswitch. Ze schrijft in voor een aangepaste cursus aan de PABO, waarbij ze zowel de reguliere klassikale richting volgt als de opleiding voor Montessori onderwijs. De ideeën van de Italiaanse onderwijs hervormster spreken haar aan. Vandaar haar keuze voor het systeem, waarbij leerlingen individueel of in kleine groepjes werken, met materiaal dat zij zelf eerder op de schooldag hebben gekozen. De leerkracht observeert de activiteiten van de kinderen om erachter te komen waaraan behoefte is en reikt dan het materiaal aan. “Mooi om op deze manier kinderen te begeleiden op weg naar zelfstandigheid. En eerlijk gezegd leuker dan lesgeven aan volwassenen die eigenlijk meer belangstelling hebben voor het Amsterdamse studentenleven dan de geschiedenis van de stad.”

Cordula op haar werkplek op school, samen met Lou.

Schrijven

Op de universiteit komt Cordula in contact met Geert Mak, journalist en auteur, vooral bekend door zijn geschiedkundige boeken. Hij brengt haar op het schrijverspad en introduceert haar bij de uitgever van zijn boeken. In 2007 verschijnt bij uitgeverij Atlas haar eerste boek ‘Alles moet nog worden uitgevonden. Geschiedenis van de computer in Nederland’. “Vlak na de oorlog werden de eerste computers in ons land gebouwd. ‘t Allerleukste vond ik de verhalen van mensen van het eerste uur. Ze wisten toen ook niet alles, naar eigen zeggen deden ze soms maar wat.”
In 2009 verschijnt haar tweede boek ‘Waterwolven, een geschiedenis van stormvloeden, dijkenbouwers en droogmakers’. Een regelrechte topper, met prima verkoopcijfers en bekroond met ‘het lintje van de boekverkopers’. Haar volgende boek (2010) ‘Grootvader Piepestok’ gaat over de geschiedenis van Nederlandse schoolmeesters. De naamgeving verwijst met een knipoog naar Jan Ligthart, de vaderlandse onderwijsvernieuwer uit de negentiende eeuw. “Hij was hoofdmeester van een lagere school in de Haagse Schilderswijk, een man met charisma. Wat hij bijvoorbeeld deed, was tijdens het speelkwartier tot groot plezier van de kinderen tussen hen door rennen, zwaaiend met een stok, roepend grootvader Piepestok.” Met de boektitel onderstreept zij haar waardering voor de onderwijzer, die ze haar held noemt. En dan ligt in 2014 boek nummer vier in de boekwinkel ‘Vrije Jongens’, over de handel. Voorlopig even haar laatste.

Cordula aan tafel met haar boeken op een rijtje.

Onderwijsonderzoek

In de jaren hierna vraagt haar functie op de Montessorischool veel energie en aandacht. Al kunnen we nog melden, dat zij daarnaast lid is van de Schoolleiderskamer (Primair Onderwijs) en dat zij deel uitmaakt van de evaluatiecommissie van het Nationaal Regieorgaan Onderwijsonderzoek (NRO), een instituut dat onderwijs en onderzoek coördineert. Zij houdt van die combinatie.
Ten slotte is het wellicht nog aardig om te weten dat ze ook fysiek actief is en wel als triatleet. Wat dat betreft is ze extra blij met haar huidige woonplek. De Leimuiderdijk biedt immers volop gelegenheid voor training, zowel rennend als op de fiets.

Cordula tijdens een triatlon.

 


 

December 2018
Auteur: Geertje Bos.

Deze rubriek is een initiatief van de dorpsraad, de stichting Dorpsbelangen Burgerveen. 

Dit bericht is geplaatst in Dorpspleiners. Bookmark de permalink.

Reacties zijn gesloten.