Een markante Burgervener
Wan Bakker overleed op 8 juni jl. op de leeftijd van 98 jaar. Hij was het 2e kind en oudste zoon van Nelis Bakker en To Overwater in een reeks van 11 kinderen.
Wan maakte twee oorlogen mee. De 2e wereldoorlog en daarna was hij dienstplichtig in “Nederlands-Indië”. Van zijn 13e tot en met zijn 24e jaar. Wan sprak er vroeger weinig over maar in zijn laatste levensfase des te meer, toen zijnkrachten afnamen.
Wan is in 1956 met Ans getrouwd en ze hebben 4 kinderen, 9 kleinkinderen en 7 achterkleinkinderen.
In ons gezin bracht hij optimisme. Hij zorgde voor een spelparadijs. Bijna alles was maakbaar, te repareren, oplosbaar. Alles wat oud was, werd nieuw. Hij was een verzamelaar en ambachtelijk.
Wan was tuinder en twijfelde of hij niet liever timmerman of aannemer wilde worden.
Wan en Ans werden in 1987 in Sloten onteigend voor de Olympische Spelen en kwamen wonen tussen Rijsenhout en Burgerveen. Beiden hadden een tijdje nodig om te aarden. Hij runde samen met Ans een SVR-camping en hij teelde bloemen. Ze sloten zich aan bij de sjoelclub en gymgroep en kregen vrienden en kennissen. Met Piet Vis ging hij klaverjassen en meer. Hij was actief voor en in het dorpshuis en had jarenlang vrijwilligers verzameld voor het onderhoud van de tuin.
Wan stond met passie en bewonderenswaardige energie in het leven. Altijd bereid om te helpen, uitdagingen aan te gaan en hard te werken. Hij was sociaal, talentvol en een markante persoonlijkheid.
Ze waren beiden gek op Frankrijk. Ze namen op hoge leeftijd franse les en kregen franse vrienden. Later kwam er een frans huis bij en gingen ze zo vaak als ze wilden. Ze reisden op zijn 90e op 1 dag nog naar het zuiden van Frankrijk. Omdat hij niet stil kon zitten, werd het franse huis mooier en mooier. Het was hun droom. Ze waren er beiden vol van en trots. Sommige vrienden genoten mee. Wat een plezier hebben zij en wij daar gehad.
Later in 2018 verhuisden Wan en Ans naar een kleiner huis op hun erf. Ze hebben er bijna 8 jaar gewoond. Ze waren eerst onafhankelijk want Wan bleef tot op hoge leeftijd autorijden. Hij had een eigen, nogal wilde rijstijl. We kunnen er nu om lachen. Op zijn 93e werd zijn rijbewijs ingetrokken. Vreselijk was dat voor hem. Een drama. Hij vond zelf dat hij nog prima kon rijden. Hij heeft nog een tijdje met een brommobiel gereden, maar dat was uiteindelijk niet meer verantwoord. De laatste jaren nam de zelfstandigheid af en kwam er meer hulp. De groentetuin hield hij nog steeds bij. Trots en vol passie deelde hij datgene wat hij oogstte. Meloenen, sla, bonen, rabarber, komkommers, bloemkool, andijvie, bramen en nog veel meer. De afgelopen jaren hebben mijn ouders nog steeds zelfstandig kunnen wonen, mede dankzij de lieve mensen van mantelzorg en steunzorg, zoals de ritjes naar de gym. Totdat……
Wan, dit jaar in februari een longontsteking kreeg, die niet wilde overgaan. Er volgde een ziekenhuisopname en daarna ging het thuis minder goed. Ans en Wan werden in mei beiden opgenomen in een verpleeghuis met 24 uurszorg. Wan ging weer langzaam de goede kant op. Totdat hij daar viel en zijn heup brak. Hij had pijnstilling nodig en is vredig ingeslapen op 8 juni en 15 juni begraven op Sloten.
We kijken terug op een markante man en een leven vol vele belevenissen, die hij graag met velen wilde delen. Hij was een verhalenverteller. Leuk dat ik je zie, moet je horen, zo begon het…
Wan zorgde altijd voor een perspectief: hij wilde 100 worden en zijn 70-jarig huwelijk op 5-9 vieren.
De familie wil alle ondersteuners, vrienden en kennissen hartelijk danken voor alles wat zij afgelopen jaren voor onze beide ouders hebben gedaan. Ans woont nu in zorgcentrum Houttuinen-afdeling Klaproos.
Ineke Bakker
