Afgelopen droogteperiode zal ongetwijfeld de geschiedenis in gaan als de droogste zomer, dan wel de start van een reeks hele droge zomers.
In deze droogteperiode kreeg ik een telefoontje van een collega, die elke dag langs een sloot fietst naar haar werk. Meestal is het watermanagement in de Haarlemmermeer goed geregeld, maar in het geval van deze sloot was dit, waarschijnlijk door grondwerkzaamheden in de buurt, zeker niet goed geregeld.
Ze vertelde mij dat ze ‘vissenruggen’ in het kleine beetje water dat nog in deze sloot aanwezig was, zag spartelen. Natuurlijk ben ik direct gaan kijken en inderdaad was deze sloot nagenoeg opgedroogd. Veel vissen ‘zwommen’ happend naar water en lucht in het resterende beetje water.
Maar hoe krijg je zoveel grote vissen op een juiste manier levend uit deze sloot. Ik heb toen de Stichting Visserijkundig Onderzoek Amsterdam (SVOA) gebeld en het probleem voorgelegd. Spontaan bood men aan mij te komen helpen. Gewapend met waadpakken, netten en grote watertonnen voorzien van zuurstofpompen, stond men een paar uur later naast mij.
In totaal hebben de vrijwilligers van deze stichting, 18 grote karpers, 5 zeelten, 1 snoek en tientallen kleinere vissen, uit het water geschept en netjes overgebracht naar de Ringvaart.
Dat we voor het gevaar van extreme droogte in de toekomst maatregelen moeten nemen staat wat mij betreft wel vast. Denk bijvoorbeeld aan het op grote(re) schaal opslaan van regenwater. Want het schijnt dat we komend najaar vanwege de warme Noordzee een behoorlijke hoeveelheid regen kunnen verwachten. Als we dat nou eens zouden kunnen bewaren……
Mijn collega bedankte mij voor de ondernomen acties en wist er nog een leuke woordspeling aan toe te voegen over de bewuste sloot. Deze lag namelijk aan de Sloterweg en de sloot maakte daarmee, in dit geval, haar naam wel op een heel bijzondere manier waar: Sloot(er)weg…
Louw
